Ο Άγιος Λαυρέντιος είναι ένα από τα χωριά που παρουσιάζουν εξαιρετικό αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον. Διασώζονται κτήρια όλων των περιόδων της πηλιορείτικης αρχιτεκτονικής: παλιά οχυρά του 1700, αρχοντικά του 1750, του 1830 ή 1860, μικρότερα «μεσοαστικά» των μέσων του 19ου αιώνα και νεοκλασικά του όψιμου 19ου αιώνα.

Πυρήνας του χωριού είναι η κεντρική πλατεία, από την οποία ξεκινάνε ακτινωτά καλντερίμια, που οδηγούν προς όλες τις κατευθύνσεις. Το δίκτυο των καλντεριμιών είναι πυκνό και καλοδιατηρημένο και δεν παρέχεται πρόσβαση με αυτοκίνητο στο μεγαλύτερο μέρος του, παρά μόνο περιφερειακά. Οι ανάγκες κυκλοφορίας στο παρελθόν και η πιθανότητα να διασταυρωθούν δύο φορτωμένα υποζύγια υπαγόρευσε μεγαλύτερο πλάτος στην κεντρική αρτηρία του καλντεριμιού, καθώς και κατασκευή «πεζοδρομίου». Στις συμβολές πολλών δρόμων έχουν δημιουργηθεί διαπλατύνσεις, γύρω από κρήνες.

Η οικονομική ακμή του 18ου αιώνα και η αστική τάξη που δημιουργήθηκε έσωσαν στον οικισμό περίτεχνα δείγματα αρχιτεκτονικής και δόμησης. Μάστορες ταξιδεμένοι δίνουν στο χωριό με την τεχνική τους στοιχεία βορειοελλαδίτικης και ηπειρώτικης αρχιτεκτονικής. Επικρατούν τα δίπατα σπίτια, μερικές φορές και τρίπατα, με πέτρινους τοίχους και στέγη που την πλαισιώνουν πέτρινα ή ξύλινα φορούσια. Χαρακτηριστικό πολλών σπιτιών είναι το σαχνισί – ξύλινη προτεταμένη κατασκευή στον πάνω όροφο.

Μερικά χαρακτηριστικά οικοδομήματα του Αγίου Λαυρεντίου: